Feminin Köşesi

içimdeki kıpırtı

2011-06-05T15:19:00.003+03:00

farkettim de yalnızca sıkıntılı olduğum zamanlarda sarılıyorum yazı yazmaya. nankör hissettim kendimi bembeyaz güzel bir kedi kadar. nasıl da yanınıza yaklaşıp kendini sevdirir dakikalarca, kaşınıtısı geçince elinizde tutun bakalım tutabiliyor musunuz. acıkana veya bir yerleri kaşınana kadar yüzünüze bakacağını zannetmem...

günlerdir içimde çırpınan bir şey var. hissediyordum. yeni bir farkındalık yola çıkmış bana geliyor. acaba neyi öğreneceğim, ney kafama dank edecek diye sabırsızlıkla bekliyordum. dün gece teşrif buyurdular farkındalık hazretleri. kadim dostumla telefonda konuşurken itiraflarda bulundum kendime kafamın içinde. telefonu kapatıp yatağıma uzandım. cenin pozisyonumu aldım. içimdeki o şey çok kıpırdanıyordu ve beni acıdan büzülmek zorunda bırakıyordu. büzüldüm, büzüldüm... dönüp baktım yaşadıklarıma. değiştirme şansım olsaydı neleri değiştirirdim diye uzun uzun düşündüm. odamın karanlık duvarlarını perde olarak kullandım. beyin projektörümden bu perdeye yansıttım herşeyi. bir bir buldum yaptığım yanlışları. üzerinden biraz vakit geçmeden bulamıyor insan. ne kadar tarafsız olmaya çalışsa da olamıyor. ille de kayırıyor kendini. bir süredir mutluluğumun kulağına küpe olmuş o vicdan sesimi sonunda duydum. neden içimin rahat etmediğini, bir yandan büyük bir mutluluk duyarken bir yandan derinlerimde tiz bir sesin neden beni çağırdığını anladım. şimdi bugün, kendimi yaşlanmış hissediyorum.

yaşlanmış hissediyorum çünkü bir gecede öğrendiğim şeyler sanki uzun yıllarda öğrenilmesi gereken şeylermiş gibi. yaşadığım vicdan azabı da sığmıyor bir geceye, ışığı arayan gözlerimin etrafındaki morluklar da.

bir kişi ancak ve ancak, etrafındaki hiç bir kimsenin onun hakkında düşündüklerini önemsemediği zaman gerçekten kendisi olabilir. kendisi hakkında düşünülenleri yok sayamayan bir insanın iyi ve ahlaklı olmasını ne kadar güvenilir bulabiliriz? ne kadar inkar etse de, kendisi de farkına varamasa da, bu kişi toplumun kölesi olmuştur. kendisi için değil toplum için yaşamaktadır. bir iyiliği yüreği öyle söylediği için değil, birilier ona "iyi" desin diye yapmaktadır. ve kimsenin görmediği yerlerde iyilik yapmaya eminim ki eli gitmemektedir...

şimdi ben, yaşlı buruşuk ellerimi klavyemden çekmeden önce şunu da söylemeliyim sevgili blogum. artık kimin ne düşündüğünün ehemmiyeti kalmadığı gibi içimde sorusunu arayan bir soru işareti de kalmadı. neye üzüldüğünü bilebilmek bile nimetmiş. hatalarını görebilmek, kendine itiraflarda bulunabilmek, ne güzel şeylermiş. bir nebze olsun rahat içim. en azından önümü görüyorum, kalbimi duyuyorum. yaptığım hatalara değecek iki büyük mutluluğum var. biri O... diğeri de işte bu farkındalık...

O'nu tanımak, O'na bakmak, O'nu sevmek ne büyük mutluluk... kötü olan herşeyi bir kenara bırakabilsek, O'nun saf tadını alabilsem... kırgınlıklar, kıskançlıklar, sebepsiz tartışmalar olmadan, doyasıya sevsem...

şikayetçiyim

2011-04-10T20:50:00.002+03:00

şikayetçi olmaya hakkım var mı bilmiyorum ama şikayetçiyim sevgilimden. mükemmel bi sevgili olduğu için şikayetçiyim öncelikle. yakışıklı olduğu için şikayetçiyim. onu kıskanmaktan başka şeylere zaman ayıramaz olduğum için. konuşurken, bişeyle ilgilenirken, gözlerimi yüzünden ayıramadığım için ve dakikalarca yüzünün aldığı her bi şekli, yüzündeki her bi çizgiyi izlediğimin farkında olamadığım için şikayetçiyim. bana verdiği huzura çok alıştığım ve ondan uzakta olduğumda huysuzun teki olduğum için şikayetçiyim. akıllı ve olgun bi genç kızken beni şımarık bi kız çocuğu yaptığı için şikayetçiyim. zaten hafif bi dikkat sorunum varken "herşeyi halledebilen adam" imajının etkisiyle kendimi iyice ona emanet ettiğim, kısacası iyice sorumsuzlaştığım için şikayetçiyim. herşeyi biliyo olmasıyla beni kendine hayran bıraktığı, kendimi çok bilgisiz hissettirdiği için şikayetçiyim. azıcık üşüttüğümde elinde vitaminlerle gelicek kadar düşünceli olduğu için, bu kadar sevimli olup beni kendine iyice bağladığı için şikayetçiyim. bendeki en ufak bi değişimi farkettiği için, ondan bişey saklayamadığımdan şikayetçiyim. aklımadn çıkmadığı için, elim kolum gözüm olduğu için, onsuzluğu düşünemediğim için şikayetçiyim... ve bugün. boynuna atladığımda beni ittiği için şikayetçiyim. ayakkabılarımın bağcığı açıldığı için zıpladığımda bana "saçma sapan davranmasana" dediği içn de şikayetçiyim. çocuk değilim ki ben. azarlamasana beni. çocuk değilim çocuk olmasına da, elindeki elme şekeri annesi tarafından hışımla elinden alınıp çöpe atılmış çocuk gibi hissediyorum nedense. daha yiycektim ki ben onu, banane ki... sana 100 puan vermiştim hepsini geri aldım bugün 0 puanın kaldı huh!

...

2011-04-09T23:46:00.002+03:00

içimde bi yerde bişey tutuştu. bi anda. bi kıvılcımla. kıvranıyorum. kavuruyor bu ateş beni. acıtıyo. boğazımda kocaman bi hıçkırık, sıkışmış, bekliyor. kahretsin... en iyi bildiğim şey sevmek sanıyodum. hayır. belki en beceremediğim şey bu. sevmeyi beceremiyorum. olması gerektiği gibi sevemiyorum. fazla seviyorum. olması gerekenden çok fazla. çok seviyorum ve herşeyden önemli görüyorum sevdiğim kişiyi mutlu etmeyi. kendi mutluluğumdan, kurallarımdan, kendime olan saygımdan önce tutuyorum. sanki beni sevmesi için çaba harcamalıymışım gibi geliyo illaki. çünkü ben hiç sevilmedim sadece "ben" olduğum için. bişi yapmam gerekiyo. sevdirmek için kendimi. yanlış bu. ama yapıyorum. ve şimdi. hiç bişey yokken ortada. bi anda. tokat yemiş gibiyim. ben napıyorum... niçin kendimi borçlu hissediyorum sevdiğim insana karşı? neyin borcu bu? beni sevdiği için borçlu muyum ona? kendimden fedakarlık etmek zorundaymışım gibi hissetmemin sebebi ne? ki kimse benden bişi beklemezken... niye kendimi hırpalayıp duruyorum? ve bunca zaman, niçin "kendim" olamadım... içimdeki ateş büyüyo, büyüyo. beni cayır cayır yakıyo. gözlerim acıyo yaşlarımı tutmaya çalışmaktan... oysa ben seninle ne yaptıysam "iyi ki yaşamışım" diyebilmek istiyodum. seninle iligli ne ufak bi ayrıntı benim için bi pişmanlık olmamalıydı. herşey mükemmel olmalı, mutlulukla anmalıydım her anımızı. şimdi içimde, yapılan kocaman bir "hata"nın, söylemesi bile nası canımı yakıyo, pişmanlığıyla devam etmek ne zor. sevmek, ayrı bişey. apayrı. sevgime asla tek kelime söyletmem kimseye. şu an içinde bulunduğum garip hisler ise, geri dönüşü olmayan bi hatanın beklenen sonucundan ibaret. tablomuzdaki güzel renklerin üzerine kocaman bi fırçayla atılan siyah boya gibi. her yere sıçradı. içim öyle karardı ki, tabloyu güzelleştirme mecali bulamıyorum kendimde. O'na sığınmalıyım. yapabileceğim tek şey.

Bahar Yorgunluğu

2011-04-09T20:28:00.002+03:00

16 saat kesintisiz uyuduğum halde bütün gün uykulu gözlerle baktım dünyaya. Göz kapaklarımın üzerinde sumo güreşçisi varmış gibiydi. Ben açmaya çalıştıkça onlar kapanıyor. Tabi 16 saat uyuduğum için beni merak edenler de oldu. Kıyamam kii… zaten uykumdan uyanabildiysem (!) aklıma onun mesaj atmış olabileceğinin gelmesiyle oldu. bir anda açtım gözlerimi telefona baktım. Bi anda dediysem, 16 saat sonra… ama rüyalarımda da onu görüyor olduğum için sorun yok bence. Kabuslarımsa facia…

Yaklaşık bir haftadır gözümü her kapadığımda kabus görüyorum. Bazen mavi gözlü, uzun kulaklı, çirkin eciş bücüş suratlı cüceler felaket sözler fısıldıyor, bazen kendimi bir testere filminde kurbanlardan biri olarak görüyorum. Hangi kabusu görürsem göreyim, ya dişlerimi sıkıyorum, ya ellerimi… ve sanırım kaslarım da kasılıyor. Çünkü uyandığımda kendimi kaskatı olmuş buluyorum. Ve de kabuslardan mıdır bahar yorgunluğu mudur bilmiyorum ama, kalkamıyorum işite bi türlü yatağımdan…

Çirkinim çirkinim banane banane. Bugün yine aynaya baktığımda sevgilime “neden beni terk etmiyorsun?” demek geldi içimden. Saçları şekilsiz, yüzünde siyah noktalar ve sivilceler olan, kuru dudaklı ve de kahve renkli gözlü bi kızda ne bulur bi erkek anlamıyorum. Sanırım zevksiz bi sevgilim var. İşime geldiği için sevinip pollyana’cılık mı oynamalıyım, biraz kendime bakmaya başlamak için gerçekçi mi olmalıyım bilemiyorum. Gerçekçi olmak da kurtarmıyo gerçi beni. Herhangi bi konuda gerçekçi olduğumda kendime sövüp sövüp olduğum noktada durmaya devam ediyorum. Güzellikle ilgili böyle, derslerle ilgili böyle, aile – arkadaş ilişkilerimde de böyle… amaaaan! Beni seven böyle seviyo ki. (evet sanırım yine aynı şeyi yapıyorum) off… ağlamak istiyorum ama üşeniyorum. Şimdi kim yüzünü buruşturcak gözlerinden yaş akıtcak hıçkırıcak sonra mendil bulucak burnunu silcek filan zor ya zor. Gidiyim de uyuyım bence ben. Ah bahar yorgunluğu…

bıdı bıdılar, nazar, adın...

2011-03-29T15:18:00.004+03:00

"çok bağlanma" dedi biri "güvenme" diye atladı öteki. "ne malum seni sevdiği" diyerek içime kurt düşürmeye çalıştı beriki. "sevgilin olmasa daha iyi olurdu" "sevgilin mi var derdin var" "hep aynı ümitler, aynı heyecanlar, sonu hep hüsran işte"....

bıdı bıdı bıdı !! ne çok biliyor herkes? anlamıyorum ki nedir bu fesatlık yapma merakı. niye insanlar mutlu birini görmekten hoşlanmaz? hatta kendisi de mutlu olsa bile... aylardır her gün, her saat, herkes birşeyler söyleyip duruyor kulağıma eğilip. fısır fısır fısır... kendilerince iyilik etmeye çalışıyorlar belki ama bıktım. mutlu olan birine yapabileceğin tek iyilik mutluluğunun sürekliliğini dilemektir. aklına fesatlar sokmaya çalışmak, onu "sevdiği insan"dan korumaya yönelik girişimlerde bulunmak değil. zaten kalbini çıkarmış vermiş sevdiği insanın eline "al bu senindir" demiş, demiş ki "sevgili" olmuş adları. sen daha neyi zorluyorsun... insanı kendisinden koruyabilcek bi güç var mı? tek kişi olmuş onlar. anlasana. iki bedendeki tek bi ruh... en çok da "lise aşkı", "lise heyecanı" gibi laflara kıl oluyorum (kıllıyım, madurum). bizim içimizi sen mi bilicen biz mi? ne çok seviyoruz, neler hayal ediyoruz ne anlarsın sen? yazılı bir belge sunup bildirmemiz mi lazım "seygili dedikodu severler, bibirimizi şu şu derecelerde sevmekte olup şu kadar süre birlikteliğimizi sürdürmeyi planlıyor, birbirimizle ilgili şunları şunları düşündüğümüzden ötürü şöyle şeyleri söylememenizi istirham ediyoruz." diye. biteceğini düşündüğümüz bi ilişkiye başlamazdık nokta

***

ah nazar... ne fena şeysin sen. senin varlığını ezelden beridir kabul ederim ama son bikaç aydır fazla hissetirmiyor musun kendini? çek şu kara bulutlarını üzerimizden rica ediyorum. son bi haftadır iyi gidiyo gibi bak, aman tahtalara vurayım. aaah ah

***

olgunum olgunum olgunum! of tamam değilim. delirebilirim kıskançlıktan. bi kızın senin güzel adını ağzına almasına, adındaki o ahengi bozup kirli ağzında yaya yaya söylemesine dayanamıyorum. sen ve sana dair herşey bana ait. adın da dahil. paylaşamam kimseyle. izin veremem kirli ağızlardan duyulmasına. ahengini bozarlar; saflığını, berraklığını alır götürürler. kıyamam. adın bile içimi titretiyo. dayanamam.

Lodosum tuttu, poyrazım soğuk

2011-03-29T15:13:00.002+03:00

bir şarkı var aklımda söylemesi ayıp

nerden geldi aklıma bilmiyorum. ama lodosum tuttu poyrazım soğuk !

aşk

2011-03-19T20:49:00.002+02:00

aşk, başı ağrıdığında elini alnına koyup onu ferahlatabilmek için elini soğuk tutmaya çalışmaktır.

onu bir dakika görmek için saatlerce beklemeyi çok görmemektir.

etrafa şöyle bi bakındıktan sonra onu çekip öpmektir.

başını omzuna dayayıp uyuduğunda, her yerin ağrısa da onu uyandırmamak için nefesini bile küçük küçük almaktır.

tam kalbini onunla tamamıyla doldurduğuna inanırken, onu biraz daha sevebilmek için kalbinin büyüdüğünü hissetmektir.

amazon

2009-09-14T06:00:00.003+03:00

yattım. uyumak istedim yine tüm düşüncelerden kaçmak için. insanlar genelde bir sıkıntısı olduğunda uyuyamaz. benim bünyemde tam terstir bu durum. ne zaman bir derdğim olsa kendimi öyle bir uykuya veririm ki... günlerce kesintisiz uyuduğumu bilirim. yine öyle olmasını ummuştum. ama başımı yastığa koyduğum andan itibaren kelimeler cümleler kafamda uçuştu durdu. yazmam gerek...

bu yazıma resim eklemeyeceğim. anlattığım kadarıyla canlanmalı kafanda o amazon. ne kelimelerin maharetini ne hayal gücünün asaletini kısıtlamak istiyorum. kafanda kurgula sadece....

bir amazon gibi hissediyorum kendimi. bozkır dağlardan birinin en tepesindeyim. oradan izliyorum aşşağıdaki ovaları. insanlarım öbek öbek yerleşmiş, çadırlar kurmuşlar. bu topraklara yurt demeye gelmişiz. coşku ve korku birbirine karışmış. açlık ve umut koyuna koyuna ovamda... amazonum

o dağın tepesinde, yalnız ve sessiz izliyorum insanları. elalarımı kısıp tek tek inceliyorum. çoğu zayıf, üstü başık yırtık insanlar. yavrusunu emziren analar, ava çıkan yiğitleriyle, benim insalarım. kılıçlarını biliyorlar. hepsi bu toprağa yurt demek için kanını dökmeye hazır insanlarım. amazonum

onları izlemek için dikkat kesilip kıstığım elalarımda alevler beliriyor. karşı tepenin ardında düşman askerleri. ellerinde ateşli oklarla geliyorlar, görüyorum. üzerimdeki paçavra kıyafet, onların rüzgarıyla salınıyor. dizlerimde, kollarımda yara bereler var. kıyafetimden yırttığım bez parçalarıyla sarmışım derin olanları. bağırıyorum insanlarıma. düşman askerleri ufukta, savunun! amazonum

atıma atlayıp ovama iniyorum önce. düşmanlar tepeyi aşmakta o sırada. atlıları yönetiyorum. en önde ben gidiyorum çatışmaya. "Allah Allah" nidalarıyla koşmaya başlıyoruz düşmanın üstüne. ardımızda anaların acı feryaatlarına karışan bebe çığlıkları. nenelerin dudaklarında fısır fısır dualar. düşmanla karşılaşıyorum sonunda. ya bize katılacaklar ya ölecekler. yavaşlatıyoruz atlarımızı. konuşmaya başlıyoruz. konuşuyoruz, konuşuyoruz... başka kabileler gibi değil bu diyorum. katılacak bize. daha güçlü bir ordu olacağız. yeni bir savaşa girmeden evvel yaralarımı iyileştirecek fırsat bulacağım. ufukta umut var bu defa sanıyorum. tam uzlaştık derken, yeni bir yara açılıyor bedenimde. bu kez hepsinden ayrı bir yerde, apayrı derinlikte. ordular çatışmaya başlıyor. ben atımın üstünde dimdik kalakalıyorum. yere yıkılamam. ordum kommutansız kalamaz. cenk etmeye kalksam, yığılıveririm. durmak da olmuyor. Rabbim! medet... amazonum

oysa bu kez, yaralarını sarıp görmezden gelen, ve yeni bir savaşa giren amazon gibi hissediyordum kendimi. üstesinden gelirim sanmıştım. dualar etmiştim usul usul. korkusuz bakıyordum karşı tepelere. lüle saçlarımı kılıcımla kesmiş,uzun kirpiklerimi yakmıştım elimdeki meşaleyle. kararlıydım, bu kez yara almadan galip çıkacaktım savaştan. insanlarım rahat yüzü görecekti. analar evlatlarına savaş sesi değil, ninniler dinletecekti.

oysa bu kez... korkusuz bir amazondum kendimle savaşlarımda... olmadı, iyi saramadığım yaralarım yetmezmiş gibi yeni bir yaram var şimdi bedenimde. sarmak için kıyafetimden koparacak parça bezim kalmadı. düşman askerleri öldü ama ne fayda? atımı geri çevirdim. ovamın üstünde duman tütüyor. yakılıp yıkılmış çadırlar, feryat figan, yanık kokusu, nefes nefese insanlar, inlemeler, yanık kokusuna kan kokusu karıştı, evet duyabiliyorum. atımın üstünde dimdik duruyorum "yenilmedik" dercesine. kazanmadık da... uzaklara bakıyorum. kısıyorum elalarımı, insanlarıma bakıyorum. ovama, dağlarıma bakıyorum. ve daha fazla dayanamayıp düşüyorum atımdan. başım yere çarpınca sarsılıp kararıyor dünya. burnum toprağa değiyor, toprağımın kokusunu içime çekiyorum. deva oluyor adeta. yeniden açıyorum gözlerimi. insanlarım! yenilmedik, yenmedik bu savaşta. ama yurt diyeceğiz bu topraklara.
yaş değil gözümden dökülenler, teşekkürlerimi sunuyorun.
kan değil içinde yüzdüğüm, toprağımızı suluyorum!

çünkü ben amazonum...

neyse ki tanrı duşu yarattı

2009-09-05T07:25:00.002+03:00

dexter duş alırken içinden şöyle der
"neyse ki tanrı duşu yaratmış. yalnız kalabildiğim tek yer..." cümlesini tamamlayamadan arkasında kız arkadaşı belirir. sabunu elinden alır ve zavallının duşuna da ortak olur...

neyse ki tanrı duşu yaratmış.

lanet olası tek istediğim şey yalnız kalmak. ablamla aynı odayı paylaşıyorm. ablam evde olmadığı zaman da odam yol geçen hanı gibi olduğu için asla ve asla yalnız kalamıyorum. Allah kahretsin! bugün banyoda yüzümü yıkarken "neyseki tuvalet ve banyo var" diyemeden biri kapıyı kırma teşebbüsünde bulundu. "zehraaa çık artık bu evde yalnız sen yoksun" yemin et! vallaha mı??

lanet olası yüzümü kurulamadan banyodan dışarı attım kendimi. ablam banyodayken odada 5 dakika yalnız kalma lüksü yaşayabilirdim, eğer ki lanet bir anneye sahip olmasaydım...